“.. ทุกครั้งที่มีสติเห็นสภาวะนี่นะ ของที่ไม่ดีทั้งหลาย..จะดับ.. แล้วสติที่ว่าดีเนี่ย..ก็ดับด้วย เราเป็นกลางกับมันนะ..มันจะแสดงความจริงว่า ที่ว่าดีหรือไม่ดีต่างๆ มันก็มีธรรมชาติธรรมดาที่ถูกบีบคั้นให้เปลี่ยนไป เกิดดับไปอยู่เสมอ..ไม่ว่าดีหรือไม่ดี ฉะนั้น ไม่ว่าจะ ‘ดี’ หรือ ‘ไม่ดี’ เราหวังพึ่งไม่ได้เลย เราคงไม่หวังพึ่งไอ้ไม่ดีหรอก   แต่ไอ้ที่ดีก็หวังพึ่งไม่ได้.. ไอ้ตัวนี้ก็เจริญปัญญาว่า.. ”กูอยู่ไม่ได้แล้ว!” จิตมันคิดขึ้นมาเอง เพราะเห็นโทษภัยของวัฏฏสงสาร ..”

.. พระธรรมเทศนา โดย พระอาจารย์กฤช นิมฺมโล ..

วันที่ ๑๑ ตุลาคม ๒๕๕๘ แผ่นCD วิถีธรรม ๒ ( ๕๘๑๐๑๑ กูอยู่ไม่ได้แล้ว)