#นิมฺมโลตอบโจทย์ ๑๐๔
???

#ถาม​ : มา​ฟัง​ธรรม​ แล้วแอบ​มี​กิเลส​ในใจ​เกิดขึ้น​
และ​ไม่​ศรัทธา​ เมื่อ​เห็น​คน​ที่​ปฏิบัติ​ แล้ว​ยัง​ทำ​ไม่ดี​ พูด​ไม่ดี​ ควร​ทำ​ไง​ดี?

#ตอบ​ : ดี​มาก​ที่​เห็น​กิเลส​ตัว​นี้​ ไม่ได้​เห็น​กัน​ง่าย​ๆ​นะ​

แต่​เห็น​แล้ว​ก็​ต้อง​สอน​ใจ​ตัวเอง​ไป​ว่า​
แต่ละคน​ก็​ยัง​ไม่ใช่​มนุษย์​ที่​ดี​เลิศ​ไร้​ตำหนิ​
คน​อื่น​มี​กิเลส​ก็​เรื่อง​ของ​เขา​
ส่วนเรา​ฟัง​ธรรม​ก็เพื่อให้​รู้​หลัก​การ​ปฏิบัติ

แต่ละคน​จะ​ไป​ดี​ไป​ร้าย​ จะ​ตก​นรก​จะ​ขึ้น​สวรรค์​
หรือจะ​ไป​นิพพาน​ ก็​อยู่​ที่​กรรม​ของ​แต่ละคน​
เขา​ทำ​ไม่ดี​ เขา​พูด​ไม่ดี​ ก็​เป็น​กรรม​ไม่ดี​ของเขา​
เรา​เห็น​แล้ว​ไม่​ชอบใจ​ ก็​เป็น​โทสะ​ของ​เรา​ ก็​ดู​โทสะ​ไป​
บางที​อาจจะ​มี​ความ​ถือตัว​ด้วย​ ก็​ดู​ไป

เคย​เห็น​บทกลอน​ของ​ท่าน​พุทธ​ทาส​ไหม?
เป็น​ข้อ​เตือนใจ​ได้​ดี​นะ
ท่าน​เขียน​ไว้​ว่า

เขามีส่วน เลวบ้าง ช่างหัวเขา
จงเลือกเอา ส่วน​ที่​ดี เขามีอยู่
เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู
ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ ของเขาเลย
จะหาคน มีดี โดยส่วนเดียว
อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย
เหมือนเที่ยวหา หนวดเต่า ตายเปล่า​เลย​
ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริงฯ

ใคร​จะ​ดี​จะ​เลว​ยังไงก็​ไม่​สำคัญ​เท่า
แต่​เรา​ต้อง​ไม่​เลว​ และ​พัฒนา

นัก​ปฏิบัติ​ส่วน​มาก​ก็​ยัง​เป็น​เพียง​ผู้​ที่​กำลัง​ฝึก
ยัง​มี​สิ่ง​ที่​ยัง​ต้อง​ศึกษา​และ​พัฒนา​อีก​มาก
ยัง​มี​กิเลส​และ​เล่ห์เหลี่ยม​ในใจ​อีก​เยอะแยะ​ที่​ต้อง​เรียนรู้
และ​เป็น​ธรรม​ดา​เหลือเกิน​ที่​บางครั้ง​อาจจะ​ไม่รู้​เท่าทัน​กิเลส​ของ​ตน
แต่​กิเลส​ของ​คนอื่น​กลับ​เห็น​ง่าย​กว่า
เมื่อ​รู้​อย่างนี้​ก็​จะ​เห็นใจ​กัน​และให้​อภัย​กัน​

กิเลสของ​คน​อื่น​แม้​จะ​ใหญ่โต​เท่า​ภูเขา​ ก็​ไม่​ทำให้​เรา​ตก​นรก​ได้เลย
แต่​กิเลส​ของ​เรา​นี่แหละไม่​ต้อง​มาก​ มัน​ก็​ลาก​เรา​ตก​นรก​ได้

คน​ที่​กำลัง​ปฏิบัติ​ก็​ยก​เอา​ไว้​ก่อน​ ที่​น่า​ดู​กว่า​คือ​ผู้​สอน​และ​คำ​สอน​
ถ้า​สอน​ผิด​ก็​เลิก​กัน​
ถ้า​สอน​ถูก​ แต่​ผู้​สอน​ไม่​น่า​ศรัทธา​ ก็​เก็บ​เอา​มา​เฉพาะ​คำสอน
ถ้า​คำ​สอน​ก็​ถูก​ตรง​ดี​ ผู้​สอน​ก็​ปฏิบัติ​ดี​ น่า​ศรัทธา​
ก็​ควร​หมั่น​ไป​หา​ เข้า​ใกล้​ ฟัง​ท่านบ่อย​ๆ​
ฝึกฝน​ตน​ตาม​ที่​ท่าน​แนะนำ​ มี​ปัญหา​ก็​สอบ​ถาม​ท่าน

อย่า​ใส่ใจ​กับ​ลูกศิษย์​เพียง​บางคน​ที่​ยัง​ไม่​ถึง​ขั้น​ (ใน​สายตา​เรา)​
เพราะ​เรา​มุ่ง​หมาย​จะ​เรียนรู้​ธรรม
ขอ​อย่า​ให้​ชีวิต​นี้​พลาด​จาก​ธรรม​ของ​พระ​พุทธ​องค์​เลย

๒๘ ธันวาคม ๒๕๖๐

อ่านบน Facebook

#นิมฺมโลตอบโจทย์ #๑๐๒
???

#ถาม : คุณพ่อของโยมป่วย คุณหมอวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง ลูกๆทราบกันแล้ว แต่ไม่กล้าบอกท่าน เกรงว่าท่านทราบแล้วจะยิ่งทรุด ถ้าคุณพ่อถามถึงผลการตรวจ ก็อาจจะจำเป็นต้องโกหก กรณีอย่างนี้ลูกๆจะบาปหรือไม่คะ?

#ตอบ : การพูดโกหก ยังไงๆก็ผิดอยู่แล้ว
เพราะศีลข้อมุสาวาท มีองค์ประกอบดังนี้
๑. เรื่องไม่จริง
๒. มีจิตเจตนาจะพูดให้คลาดเคลื่อนตัวความจริง
๓. ความพยายามอันเกิดจากจิตนั้น
๔. ผู้ฟังรู้เรื่อง

แต่จะบาปมากหรือน้อยก็มีเกณฑ์บ่งชี้ ดังนี้คือ
มุสาวาทนั้น มีโทษน้อย เพราะประโยชน์ที่ทำลายนั้นน้อย
มีโทษมาก เพราะประโยชน์ที่ทำลายนั้นมาก
ถ้าลูกอาศัยความกรุณา เกรงว่าพ่อจะทำใจไม่ได้ อาจจะทำให้โรคที่เป็นอยู่นั้นรุนแรงยิ่งขึ้น จึงโกหก
อย่างนี้ เราไม่ได้มุ่งร้ายกับพ่อ โทษก็ไม่มาก เมื่อเทียบกับการโกหกด้วยเจตนาร้าย

แต่แม้จะโกหกด้วยกรุณา ก็มีวิบากนะ
ต่อไปถึงคราวเราป่วย ลูกหลานก็เราก็อาจจะพูดคำโกหกมาปลอบใจเรา
แทนที่เราจะรู้ความจริงเพื่อที่จะเตรียมตัวเตรียมใจให้ทันก่อนตาย
เรากลับปล่อยเวลาผ่านไปอย่างประมาท ลั้นลาไปวันๆ มารู้ตัวอีกทีก็ใกล้ตายเต็มที
เราอาจจะโกรธหรือน้อยใจลูกหลานของเรา ว่าพวกนี้ไม่รักเราจริง ไม่ยอมบอกความจริงกับเรา
ถ้าเจริญสติไม่ทัน ก็ตายไปพร้อมกับใจที่เศร้าหมอง

พระพุทธเจ้าตรัสว่า “อริยสาวกยอมพิจารณาดังนี้ว่า
ก็ถ้าใครทำลายประโยชน์ของเราด้วยการกล่าวเท็จ ก็จะไม่เป็นข้อที่ชื่นชอบที่พอใจแก่เรา
ก็ถ้าเราจะทำลายประโยชน์ของคนอื่นด้วยการกล่าวเท็จ ก็จะไม่เป็นข้อที่ชื่นชอบที่พอใจแก่คนอื่นเหมือนกัน.. “

ประโยชน์ที่ถูกทำลายในกรณีนี้ คือ
เมื่อไม่รู้ความจริง แล้วตกอยู่ในความประมาท

ทางที่ดีในกรณีนี้ก็คือ ไม่พูดโกหก
ถ้าสามารถใช้ปัญญาหาคำพูดให้ท่านยอมรับความจริง และโยงมาถึงการเตรียมความพร้อมที่จะใช้เวลาที่เหลือเพื่อสั่งสมบุญกุศล จนถึงภาวนาพัฒนาจิตใจได้ก็ยิ่งดี
และควรแสดงออกให้ท่านมั่นใจว่า เราจะอยู่เคียงข้างท่าน และให้เวลาปรนนิบัติท่านด้วย ก็จะเป็นเรื่องที่ดีมาก

เท่าที่ทราบ มะเร็งในยุคนี้ก็ไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อน คุณหมอก็มีความรู้ความสามารถ มียา มีเครื่องไม้เครื่องมือแพทย์ ที่จะช่วยให้การบำบัดโรคได้ผลดี บางกรณีก็หายขาดได้
เราก็พูดให้ท่านสบายใจ หรืออย่างน้อยก็ไม่ตกใจเกินไป ด้วยการให้ข้อมูลอีกด้านที่ท่านควรทราบ

ลองศึกษาอุบายของพระสารีบุตรก็ได้
ครั้งหนึ่ง ท่านพระสารีบุตรออกจากสมาบัติ พิจารณาอยู่ว่า วันนี้จะไปโปรดใคร
ก็เห็นว่า จะไปโปรด “นายเพชฌฆาตเคราแดง”

นายเพชฌฆาตเคราแดงเมื่อก่อนคือ “โจรเคราแดง” ร่วมแก๊งอยู่ในกลุ่มโจรห้าร้อย
ภายหลังถูกจับได้ และถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการใช้ขวานฟันคอ แต่หาเพชฌฆาตไม่ได้
อำมาตย์ผู้วินิจฉัยคดีจึงพูดกับหัวหน้าโจรว่า “ถ้าเจ้ายอมเป็นเพชฌฆาตฆ่าโจรเหล่านี้ เราจะไว้ชีวิตเจ้า พร้อมกับได้ตำแหน่งหน้าที่ที่คนทั้งหลายนับถือ”
หัวหน้าโจรปฏิเสธ เพราะฆ่าลูกน้องไม่ลง ถามโจรอื่นๆ ก็ปฏิเสธ
แต่พอถามนายเคราแดง ก็ได้รับคำตอบว่า “สาธุ!” แล้วก็ฆ่าโจรทั้งหมดนั้น
นับแต่นั้นมา ก็รับหน้าที่เป็นเพชฌฆาตอยู่นานถึง ๕๕ ปี จนแก่ ไม่มีแรง ฟันคอโจรฉับเดียวไม่ขาด ต้องฟันอยู่หลายครั้ง ชาวเมืองทั้งหลายเห็นความลำบาก จึงถอดจากตำแหน่ง
ตลอดเวลาที่รับหน้าที่เพชฌฆาต นายเคราแดง มีนักโทษมาให้ฆ่าทุกวัน ไม่มีโอกาสได้แต่งตัวสวยๆ กินอาหารหรูๆ เลย
พอเกษียณแล้ว รุ่งเช้าก็อาบน้ำ ชำระกาย ทาแป้งหอม นุ่งผ้าใหม่ สั่งบริวารให้หุงข้าวยาคูปรุงด้วยน้ำนมและเนยใส
แต่งตัวเสร็จ มานั่งรอกิน อาหารก็หอมฟุ้งมาเชียว แต่ตาเหลือบเห็นพระสารีบุตรเสียก่อน จึงคิดว่า ‘เราทำการฆ่าคนมานาน ตอนนี้เรามีอาหารอย่างดีเลิศ มีพระมาอยู่หน้าบ้านเราแล้ว เราถวายอาหารนี้กับพระดีกว่า’
เมื่อถวายอาหารแด่พระสารีบุตรแล้ว ท่านพระสารีบุตรก็กล่าวอนุโมทนา แต่ใจนายเคราแดงก็ฟุ้งซ่านมาก ฟังไม่รู้เรื่องเลย ท่านพระสารีบุตรจึงถามว่า “ทำไมโยมจึงไม่สามารถทำใจมาตามคำเทศนาล่ะ?”
นายเคราแดงตอบว่า “ผมทำกรรมชั่วหยาบมานาน คนเป็นอันมากถูกผมฆ่าตาย ผมได้แต่กังวลถึงกรรมของผมครับ”

ท่านพระสารีบุตรคิดจะช่วย จึงถามว่า “ที่ท่านฆ่าน่ะ ท่านอยากฆ่าเอง หรือมีใครใช้ให้ทำล่ะ?”
นายเคราแดงตอบว่า “พระราชาให้ทำครับ”
ท่านพระสารีบุตรจึงถามว่า “เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว บาปจะมีแก่ท่านหรืออย่างไร?”
นายเคราแดงได้ฟังอย่างนั้น ก็คิดเอาเองว่า บาปไม่มีแก่เรา แต่เป็นบาปของพระราชา ก็สบายใจ พระสารีบุตรสอนกรรมฐานให้ก็ทำตาม จนบรรลุเป็นพระโสดาบันในที่นั้นเลย

ท่านพระสารีบุตรไม่ได้พูดโกหกเลยนะ โยมก็ลองปรับใช้ไปในกรณีของโยม ว่าเราควรจะพูดอย่างไร
ที่สำคัญคือ ไม่ใช่เพียงพูดให้ท่านสบายใจ แต่ควรโยงไปให้ถึงการภาวนาด้วย จึงจะได้ประโยชน์สูงสุด
และเราก็ได้ทำหน้าที่ของลูกหลานที่ดี เป็นกัลยาณมิตรในทางธรรมอีกด้วย
สมกับที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า
“หากวาจาแม้ตั้งพัน ไม่ประกอบด้วยบทที่เป็นประโยชน์ไซร้
บทที่เป็นประโยชน์บทเดียว ซึ่งบุคคลฟังแล้วสงบระงับได้ประเสริฐกว่า”

๑๔ ธันวาคม ๒๕๖๐

อ่านบน Facebook